Yakarış...(şiir)

Bir kenarda uzayıp giden gözler vardır ya hani

Sanki hiç bir şey görmezmiş gibi bakıp duran

İnanası gelmiyor gerçek ışık,özlem ve umutu

Yarınlar için sevinç ve hasret ile sabırsızlanıyor

Ama gelmiyor işte o aradığı ve beklediği umutları

Sonra yılmadan tekrar umut ve yakarış ediyor

Ama ne bir cevap nede bir teselliveriliyor kendine

Yine isyan etmiyor küçücük bir temennide bulunuyor

Belkide kendini avutuyor bu küçücük dünyada

Bütün hayatını ve özünü ellerinden almış dünyaya

Bir kere olsun sövmüyor hayaller içinde

Ve belkide rüyalar aleminde yaşamaya çalışıyor

Bütün istek ve arzularını bastırarak yaşamak

Ne derece kötü taksim ediliyor kaderi

Oysaki oda değilmi bu hakikatta yaşamaya çalışan

Bir insan veya adına ne derseniz işte...

Ağlayış ve Figan

Güneşimiz parlamıştı munzurun yamacında,
ne idem alın yazımız buymuş,
krizantemler açardı dağların eteğinde,
zılgıtlar inilderdi sarp yamaçlarda,
gözlerden akan kan ıslatmıştı dijle ve fıratı,
bilinmez bir feodaliteydi artık bu,
yalın ayaklarıyla dolaşan kızlar sarmıştı etrafı,
ağlaşır figan ederdi her biri ayrı bir köşede,
umudumuz ve efkarımız dolaşırdı sessiz sedasız,
ne yaptığını bilmiyen bir çocuk vardı içimizde,
yağmurlar akardı saçlarımızdan ve karışırdı dijleye,
ümitlerimiz sarp dağların arkasında kalmıştı,
tüttürdüğümüz cigaramız bile yarım kalmıştı,
ellerimiz üşürdü kışın ayazında,
bir tutam türkü tuttururduk devamında,
içimiz ısınırdı ama ne zamana kadar sürmeliydi,
bir bilinmezliğe düşmüştük gülüşler ağlayışlarda...